لوله‌های تیتانیومی پرداخت‌شده به روش گرم با یک شمش که تا دمای بین ۸۵۰ تا ۹۵۰ درجه سانتیگراد گرم می‌شود، شروع می‌شوند. در این دما، تیتانیوم به اندازه کافی نرم می‌شود تا بتوان آن را اکسترود کرد یا به صورت یک پوسته توخالی سوراخ کرد. از آنجا که فلز در تمام مدت بالاتر از نقطه تبلور مجدد خود است، تنش‌های داخلی جمع نمی‌شوند. چیزی که به دست می‌آید لوله‌ای با ساختار دانه‌ای درشت و آرام و سطحی پوشیده از لایه‌ای از پوسته اکسید تیره است. این پوسته را با یک حمام اسیدشویی سریع پاک کنید، اما سطح هرگز به زیبایی محصول پرداخت‌شده به روش سرد به نظر نمی‌رسد. کنترل ابعادی نیز ضعیف‌تر است - ضخامت دیواره معمولاً حدود ±۱۰٪ متغیر است. این برای لوله‌های تیتانیومی با دیواره سنگین که مواد شیمیایی خورنده یا آب دریا را حمل می‌کنند، جایی که اولویت مهار فشار و هزینه به ازای هر متر است، کاملاً مناسب است. لوله‌های بدون درز اکسترودشده به روش گرم، دیواره‌های سنگین‌تر و قطرهای بزرگتر را تحمل می‌کنند که اغلب برای اجزای سازه‌ای و لوله‌کشی صنعتی فشار بالا مشخص می‌شوند.

لوله‌های تیتانیومی پرداخت سرد یک قدم فراتر برویم. ما آن توخالیِ پرداخت‌شده‌ی گرم را می‌گیریم، می‌گذاریم خنک شود و سپس آن را در دمای اتاق از طریق یک آسیاب پیلگر یا میز کشش عبور می‌دهیم. اینجاست که همه چیز گران اما دقیق می‌شود. کار سرد، دانه‌ها را کشیده و سخت می‌کند. سپس آن را در یک کوره خلاء بازپخت می‌کنیم تا شکل‌پذیری را بازیابی کنیم - و این چرخه را به تعداد دفعاتی که ضخامت دیواره نهایی نیاز دارد، تکرار می‌کنیم. یک لوله 6 میلی‌متری با دیواره 0.5 میلی‌متری معمولاً به سه عبور نورد سرد با دو بازپخت میانی نیاز دارد. تلرانس‌ها تا ±0.05 میلی‌متر، یک سطح صاف و روشن و استحکام کششی بالاتر. فرآیندهای کشش سرد می‌توانند به سطح نهایی عالی، تلرانس‌های کمتر و خواص مکانیکی بهتری دست یابند.